برمی‌گردی
از اول می‌آیی

من ایستاده‌ام
روبه‌روی ِ سال‌های ِ پیش‌رو
تو از آینده می‌رسی
توی ِ دست‌هات
اضطراب ِ نخستین "دوستت‌دارم‌"هاست
مشت‌‌ می‌کنی
خُرد می‌شود 

برمی‌گردی
از اول می‌آیی
از خجالت‌گونه‌های ِ روز اول
تا صمیمیت دست‌های ِ روز آخر
با همان بارانی و جیب‌های ِ گرم
و صدای ِ قدم‌هامان
در گوش‌های ِ یخی‌ ِ ِپیاده‌رو

برمی‌گردی
مثل باران
مثل برف
مثل تمام پاییزهایی که برگشته‌اند
و همه‌چیز با تو برمی‌گردد
حتا آن قطاری
که 26 سال است
فقط می‌رود...

بیا!
این تکه سنگ
سهم تو از آن انفجار بزرگ
خدایی بتراش
در خور پرستش
شاید این‌بار،
رستگار شدیم............./ در فروغ بخوانیدش. 

پی‌نوشت:
سرطان سکوت گرفته‌ام.
کاش اعتقادی به معجزه داشتم، و یا به دست‌های امدادی که از آستین غیب بیرون بزند.
کاش به طرزی احمقانه، اما قاطعانه، باور داشتم که کسی خواهد آمد. که روزهای خوبی پشت در است. که این‌ها همه‌اش خواب است و بیدار که بشویم تمام خواهد شد.
نمی‌شود. نمی‌توانم. می‌ترسم. من از این روزها می‌ترسم. از خواب‌هایی که این روزها می‌بینم. از خبرها. از خیابان. از کلمات می‌ترسم. از آدم‌ها و رویاهاشان می‌ترسم.
ترس را نمی‌شود توی ِ کلمات ریخت. نمی‌شود ازش به آغوش کسی گریخت. همه‌اش توی‌ تو می‌ماند و مثل یک غده‌ی ِ بدخیم تکثیر می‌شود، رشد می‌کند، بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود و تمام تو را آلوده می‌کند.
تو آن‌وقت هی می‌گویی: «یک‌چیزی بگو لعنتی... یک‌چیزی بگو. سکوتت آدم را می‌ترساند.»

تو را به خدا، یکی بیاید، مرا از گرداب این روزها بیرون بکشد.

در کشوری که رئیس جمهورش هم‌زمان هم رئیس جمهور باشد و هم کارشناس ارشد و هم وحی منزل، هیچ جای شگفتی و تعجب نیست که وبلاگ‌نویس‌اش بخواهد هم نویسنده باشد و هم شاعر باشد و هم تحلیل‌گر سیاسی و هم مشاور اقتصادی و هم منتقد ادبی و.... خلاصه تکلیف‌اش با خود و مخاطب‌اش روشن و مشخص نباشد.
به‌تر نیست گاهی کمی هم شنونده باشیم و هی توی ِ کار این و آن سرک نکشیم و اگر قرار است حرفی بزنیم، اظهارنظر کنیم نه صاحب‌نظری؟

 
پی‌نوشت:
یادم به یکی از یادداشت‌های سردبیر مجله‌ی «شهروند امروز» -محمد قوچانی- تحت عنوان «برده‌ای که ارباب شد» افتاد، که نوشته بود:
ایرانیان از فقر سیاستمداران حرفه‌ای رنج می‌برند. همه‌ی سیاستمداران ما در حرف مدعی گریز از سیاست هستند.... خود را از جنس اهل فرهنگ می‌دانند اما مشتاق قدرت هستند. سیاستمداران ایرانی عاشق کلیات هستند و از ورود به جزییات هراس دارند. هرگز سعی نمی‌کنند درباره موضوع مشخص، موضع مشخص بگیرند. ترجیح می‌دهند برای اظهارفضل هم که شده از آغاز تاریخ و مقدمات فلسفه شروع کنند و به امروز ختم کنند اما درباره هیچ چیز روشنی حرف نزنند. نظریه‌پردازی درباره سازندگی و اصلاحات و عدالت را بر حرف زدن درباره جاده شمال، بازداشت یک روزنامه‌نگار یا کاهش ارزش پول ترجیح می‌دهند؛ وظایفی که دقیقا بر عهده یک سیاستمدار است...

این وضعیت عدم تمرکز و پریشانی، متاسفانه تنها مختص سیاستمدارن ما نیست. ما تقریباً –اگر بی‌انصافی نباشد- در هیچ زمینه‌ای فرد حرفه‌ای و پُرمایه نداریم. همگی‌مان می‌خواهیم هم‌زمان همه‌چیز را بدانیم. غافل از این‌که همه‌چیز را همگان دانند. از همین‌هاست که همواره در سطح می‌مانیم و زندگی‌مان به جای یک نقطه‌ی عمیق، پُر می‌شود از نقطه‌های متعددی با عمق اندک و فاصله‌ی بسیار

مش عباس سالها بود که بزرگ محل و مغازه دار امین مردم بود ..تو یک مغازه کوچیک وسنتی که وقتی وارد میشدی با ظرفهای ترشی و تخم مرغ و ماست چکیده و سیرهای اویزون روبرو میشدی وبوی ادویه جات از همه طرف میامد...

مش عباس  امین مردم بود و حساب دفتری با همه داشت و کسی تو اون محل نبود که به او مقروض نباشه چون اکثر مردم اون محل یا کشاورز بودند و یا کارگر و معمولا پول با حساب وکتاب دستشون نمیرسید تا بتونن سر وعده حسابشون را پاک کنند چون یا خشکسالی بود یا بیکاری فصلی ومش عباس هم سالها بود که با سختی و نداری مردم میساخت و همه با هم به نوعی کنار میامدند...

یکروز عصر جوانکی از راه رسید واز مغاز مش عباس خرید کرد و تو اون مدتی که مشغول تهیه اجناس بود مردمی که تو مغازه رفت وامد میکردند را دید و رابطه اونا با صاحب مغازه حس حسادت وجاه طلبی اونو برانگیخت و فکر کرد که عجب.. چه در امدی راه انداخته و چه عزت واحترامی پیش مردم کسب کرده اونوقت ما داریم تو این شلوغی ودرگیری با غریبه ها کلنجارمیریم و هم خودمون را خسته میکنیم هم خونواده هم فک وفامیل در حالی که این بابا لم داده و داره میخوره واحترام جمع میکنه..

 جوانک با ثروت زیادی که داشت میخواست فروشگاه بزرگی نزدیکی مش عباس باز کنه ...

رفتند و با خرید کلی ملک واملاک یک فروشگاه  بزرگ کنار مغازه مش عباس راه انداختند و شروع کردند به تبلیغ که ما برای شما امدیم و میخوایم کمک کنیم تا به اونچی که لیاقتشو دارید برسید ولی شرطش اونه که ما را هم مثل مش عباس بزرگ خودتون قرار بدید ...

مردم که سالها بود با مرام و خلق نیک مش عباس اخت گرفته بودن و تو سختی ها از پشت هم در امده بودند کمی براشون سخت بود تا وارد این بازی جدید بشن بنابراین طبق روال گذشته به مغازه مش عباس میرفتند

جوانک وقتی دید مردم دارند طبق روال گذشته ادامه میدن به فکر چاره افتاد و با فرستادن دوستاش به مغازه مش عباس از او کلی خبر واطلاعات جمع کرد و یکروز تو میدون شهر رو به همه کرد وگفت هیچ میدونید این بابای که سالهاست امین شماست دو تا زن داره ... هیچ میدونید که اوچند ساله پیش یکی از زنهاشو اینقدر کتک زده تا به بیمارستان افتاده ...هیچ میدونی این مش عباس سالهاست اب تو دوغ میریزه و به شما میفروشه هیچ میدونید مش عباس خواهر زنش را با همین پولها فرستاده دانشگاه وصبح میشه دکتر شما و بچه های شما هیچ و باید به اون احترام بزارن...

مردم داشتند به هم نگاه میکردند و با تعجب به حرفای گوش میکردن که این یارو داشت میگفت وخیلی تازگی داشت هر چی باشه اسراری خصوصی کسی بود که سالها دوست و یاورشون بود و دوست نداشتند مردم شهرهای اطراف پی به مشکل درون اونا ببرن...

 از تو جمع یکی  بلند شد و گفت پسرم همه این حرفا که زدی  به فرض اینکه درست باشه چرا امروز داری این صحبتها را میکنی حالا که خودت سهمی تو این درامد داری به فکر رو کردن گذشته مش عباس افتادی...

 چرا تا دیروز حرفی از دروغهای مش عباس نبود واحترامش واجب ...

 ایا غیر از اینه که برای سهم خواهی خودت دیگری را لجن مال میکنی وایا تو که این همه از بدی این بابا گفتی راه حلی داشتی و یا داری و گفتی و کسی گوش نکرد یا فقط عیب میبینی...

ما تمام عیبهای این بابا را میدونستیم چون بجز نوادر انسانها ...همه به نوعی گناهکار هستند اما ایا هیچ خوبی نداشت که فقط بدیشو دیدی اونم نه عیب خودش عیب اطرافیانش تازه اگر درست گفته باشی.....

 هیچ فکر کردی شما که داری جلوی چشم این همه بچه که در کنار مش عباس بزرگ شدند واونو اسطوره خوبی میبینند و میخوان خودشون را روزی مثل اون سر منشا خوبی ببینند وتو شرایط بحرانی کمک حال دیگران باشند چون  روزگاری دیدن  که او به پدراشون یاری رسونده واز بحران نجاتشون داده.... خراب میکنی واحترامشو میشکنی

   فردا اولین چوب را همین بچه ها به تو میزنند و  بی احترامت میکنند و تو را میشکنند چون این رسم شکستن حرمتها را خودت  پایه گذاری کردی...